Skip to content

Aby zapobiec rozkladowi w wyzszych temperaturach, do polimeru dodaje sie stabilizatorów

4 tygodnie ago

278 words

Aby zapobiec rozkładowi w wyższych temperaturach, do polimeru dodaje się stabilizatorów; są to przeważnie sole ołowiu, jak np. węglan ołowiu, chromian ołowiu, glejta ołowiana itp. ; stabilizatorów tych dodaje się w ilości około 50f0 wagowych w stosunku do polimeru. Oprócz stabilizatorów dodaje się również pewnych ilości środków smarujących, jak stearynianu wapniowego lub palmityntanu etylowego. Po dodaniu tych wszystkich składników i dokładnym zmieszaniu otrzymuje się sprężystą elastyczną masę o własnościach kauczuku, która jednak jest termoplastyczna; obróbka oraz produkcja artykułów odbywa się według tych samych metod co przy użyciu kauczuku naturalnego. Otrzymane mieszanki można wytłaczać, prasować w formach oraz kalandrować na arkusze. Własności ich zależą prawie wyłącznie od ilości i natury użytego plastyfikatora, Spośród użytych materiałów najlepsze wyniki dały estry; ketony i związki siarki dały wyniki zadowalające. Do najlepszych plastyfikatorów tego typu należy fosforan trójkrezylu, ftalan dwuoktylu, ftalan dwubutylu, ftalan dwuetylu itp. Brous i Semon wykazali, że zmieniając tylko ilość jednego zastosowanego plastyfikatora otrzymuje się materiały o bardzo różnorodnych własnościach, poczynając od materiałów o konsystencji miękkiej wulkanizowanej gumy aż do materiałów twardych, Zmieniając ilość fosforanu trójkrezylu w granicach od 10 do 600f0 otrzymano mieszanki polichlorku winylu o wytrzymałości na rozciąganie wahającej się w granicach od 633 do 70 kG/cm2, wydłużeniu od 2 do 500% i twardości od 100 do 15. Schoenfeld, Browne oraz Brous wykazali, że stosując różne plastyfikatory można otrzymać z Korosealu materiały o różnych własnościach. [więcej w: beton dekoracyjny , posadzki opole , pale fundamentowe ]

Powiązane tematy z artykułem: beton dekoracyjny pale fundamentowe posadzki opole